Wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. II OSK 1967/13

1. Nie sposób wywodzić bezpośredniego ograniczenia uprawnień skarżącego postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które w swej ogólności przy określaniu przeznaczenia wyznaczonego obszaru jedynie mogą świadczyć o woli organu planistycznego przeznaczenia terenu. W tej sytuacji trudno przyjąć, by powoływany zapis studium mógł świadczyć o istnieniu realnego i aktualnego naruszenia prawa własności, a tylko takie bezpośrednie i realne ograniczenia w wykonywaniu uprawnień właścicielskich mogą stać się przesłanką do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały.

2. Ustalenia studium, aby wywarły określony skutek, muszą zostać bezpośrednio przeniesione ze studium do planów miejscowych, jednak dopiero po ich skonkretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych i precyzyjnym określeniu granic obszarów.

3. Wskazanie przez pełnomocnika, iż: „zarzuty naruszenia prawa procesowego i nieważności nie wymagają szczegółowego wyłożenia, gdyż bronią się same. Uważna analiza akt sprawy doprowadzi NSA do wniosku iż są uprawnione”, nie tylko uchybia art. 176 p.p.s.a., ale przede wszystkim nie odpowiada przyjętym standardom wykonywania zawodu adwokata.