Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Rz 1111/14

Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Rz 1111/14
Uchwała wprowadzająca określone parametry odległościowe na terenie gminy pojedynczej elektrowni wiatrakowej od zabudowań mieszkalnych nie jest uchwałą ani programową, ani intencyjną, ale uchwałą z zakresu władztwa planistycznego, które może być realizowane tylko na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprowadzenie przez radę gminy normy należącej do zakresu władztwa planistycznego uchwałą, która nie jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczne z prawem.
Sprawy związane z lokalizacją farm wiatrowych mieszczą się w zakresie zadań własnych gmin określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym polegających na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, do których zaliczono między innymi sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. Konkretyzacja zadania związanego ze sprawami ładu przestrzennego następuje w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), która określa w szczególności prawne instrumenty służące wykonywaniu tych zadań. Gminie z mocy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje tzw. władztwo planistyczne realizowane przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. W ustawie tej ustawodawca stworzył też kompleksową regulację dla powstawania tzw. farm wiatrakowych. Zgodnie z wprowadzonym z dniem 25 września 2010r. art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie.